Rzeka tajemnic

Rzeka tajemnic

Tytuł oryginału: The River Knows
Ilość stron: 272
Rodzaj: miękka, wyd.4
Format: 135x205
Data wydania: 2019-11-19
EAN: 9788324171279
Romans historyczny

Niezrównana Quick! Jak zawsze zabawna, błyskotliwa, rozkoszna i porywająca. „Romantic Times”

Po raz pierwszy pocałowali się w ciemnym korytarzu rezydencji sir Hastingsa. Ten pocałunek nie był jednak wyrazem miłosnego uniesienia, lecz desperacji…Anthony’ego i Louisę łączy bowiem nie uczucie, a namiętne zainteresowanie prywatnymi sprawami Hastingsa. Oboje podejrzewają, że ten szanowany arystokrata ukrywa straszną tajemnicę. I oboje mają powody, by ją ujawnić –nawet za cenę śmiertelnego ryzyka...
 

AMANDA QUICK to pseudonim JAYNE ANN KRENTZ, jednej z największych mistrzyń literatury kobiecej, autorki międzynarodowych bestsellerów wydanych w 35 milionach egzemplarzy i tłumaczonych na 33 języki. Jako Amanda Quick pisze romanse z czasów regencji i epoki wiktoriańskiej.

Prolog
Ostatnie lata panowania królowej Wiktorii
Nie ośmieliła się zapalić lampy z obawy, że jakiś przechodzień zauważy światło. Policja mogłaby go później odnaleźć i przesłuchać. Na ulicy mgła gęstniała coraz bardziej, ale przez okno wpadało jeszcze dość księżycowego światła, by rozjaśnić mrok, panujący w małym saloniku. Nie żeby potrzebowała zimnej, srebrnej poświaty. Dobrze znała przytulne mieszkanie nad sklepem. Ta niewielka przestrzeń była jej domem przez prawie dwa lata.
Przykucnęła przy ciężkiej skrzyni stojącej w kącie i próbowała włożyć klucz do zamka. Zadanie okazało się trudne, ponieważ bardzo trzęsły się jej ręce. Zmusiła się do kilku głębokich oddechów w próżnej nadziei, że uspokoi mocno bijące serce. Po trzech niezręcznych próbach udało się jej otworzyć kufer. Skrzypienie zawiasów zabrzmiało w martwej ciszy niczym krzyk.
Sięgnęła do środka. Wyjęła dwa oprawione w skórę woluminy. Wstała i przeszła przez pokój, by schować je do małej walizki. W sklepie na dole były dziesiątki książek. Niektóre mogłaby sprzedać za naprawdę dobre pieniądze. Jednak te dwie były najcenniejsze.
Nie mogła zabrać ze sobą zbyt wielu książek, gdyż były za ciężkie. Zresztą gdyby nawet zdołała unieść kilka więcej, byłoby to nierozsądne. Jeśli z półek zniknie zbyt wiele cennych woluminów, wzbudzi to podejrzenia.
Z podobnych powodów zapakowała tylko niezbędne ubrania. Policję na pewno zainteresowałby fakt, że domniemana samobójczyni zabrała ze sobą większość swojej garderoby.
Zamknęła wypchaną walizkę. Dzięki Bogu, że nie sprzedała tych dwóch tomów. W ciągu ostatnich lat były chwile, gdy bardzo potrzebowała pieniędzy, ale nie potrafiła rozstać się z książkami, które jej ojciec uważał za największy skarb. Jedynie one jej zostały. Nie tylko po ojcu, ale także po matce, zmarłej cztery lata wcześniej.
Ojciec nigdy nie doszedł do siebie po stracie ukochanej żony. Wkrótce potem zbankrutował. Nikt się nie zdziwił, gdy popełnił samobójstwo. Wierzyciele zabrali wygodny dom i większość sprzętów. Na szczęście uznali obszerny i cenny księgozbiór za bezwartościowy.
Znalazła się wtedy w okropnej sytuacji – mogła wieść smętne życie damy do towarzystwa albo guwernantki. Dzięki książkom udało jej się tego uniknąć. Zrobiła jednak rzecz w opinii wyższych sfer niewybaczalną. Zajęła się handlem.
Jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przestała istnieć dla ludzi z towarzystwa. Nie robiło jej to wielkiej różnicy, rzadko stykała się z kimkolwiek z arystokracji. Rodzina Barc­layów zazwyczaj nie obracała się w wyższych sferach.
Znajomość książek i wiedza, jaką przekazał jej ojciec, pozwoliły otworzyć antykwariat, który po kilku miesiącach zaczął przynosić niewielki dochód. Po dwóch latach udało się jej ugruntować pozycję skromnej, ale cenionej antykwariuszki.
Jej nowe życie, proste stroje, księgi rachunkowe i rozległa korespondencja handlowa zupełnie nie przypominały wygodnego świata, w którym dorastała. Odkryła jednak, że prowadzenie antykwariatu sprawia jej satysfakcję. Zarządzanie własnymi finansami miało dobre strony. Jako właścicielka sklepu uwolniła się też od wielu krępujących reguł, które konwenanse nakładały na samotne, dobrze urodzone damy. Nie da się ukryć, że jej pozycja była teraz wyraźnie niższa. Jednak dzięki temu mogła kształtować swój los w sposób dotąd dla niej nieosiągalny.
Niestety, niecałą godzinę temu wszystkie jej marzenia o samodzielnym życiu legły w gruzach. Znalazła się w środku koszmaru. Nie miała wyboru. Musiała uciekać pod osłoną nocy, zabierając tylko parę osobistych drobiazgów, pieniądze z dziennego utargu i dwie najcenniejsze książki.
Wiedziała, że musi zniknąć. A w dodatku zrobić to w taki sposób, aby nikt jej nie szukał. Kilka dni wcześniej przeczytała w gazecie notatkę, która podsunęła jej świetny pomysł.

„Po raz drugi w ciągu zaledwie tygodnia towarzystwo opłakuje stratę. Niestety, rzeka pochłonęła kolejną ofiarę.
Jak wieść niesie, pani Victoria Hastings uległa częstym u niej atakom przygnębienia i rzuciła się z mostu w zimny, bezlitosny nurt Tamizy. Ciała jeszcze nie odnaleziono. Policja przypuszcza, że zostało poniesione do morza albo zatrzymało się na jakiejś podwodnej przeszkodzie. Mąż zaginionej, pan Elwin Hastings, podobno pogrążył się w rozpaczy.
Czytelnicy zapewne pamiętają, że niecały tydzień temu panna Fiona Risby, narzeczona pana Anthony’ego Stalbri­dge’a również rzuciła się do rzeki. Jej ciało jednak zostało odnalezione…”

Dwie damy z towarzystwa popełniły samobójstwo w tym samym tygodniu. Każdego roku zrozpaczone kobiety o dużo niższej pozycji również wybierają takie rozwiązanie. Nikogo nie zdziwi, jeśli skromna właścicielka antykwariatu postąpi podobnie.
Drżącą ręką napisała pożegnalny list, starając się znaleźć właściwe, przekonujące słowa.

Jestem w rozpaczy. Nie mogę żyć ze świadomością tego, co zrobiłam dzisiejszej nocy. Nie zniosę przyszłości, w której czeka mnie upokarzający publiczny proces i pętla szubienicy. Lepiej już powierzyć swe ciało rzece.
Podpisała się i położyła list na małym stoliku, przy którym jadała posiłki. Przycisnęła kartkę popiersiem Szekspira. Lepiej mieć pewność, że nie spadnie na podłogę, gdzie mogłaby ujść uwagi policji.
Włożyła płaszcz i po raz ostatni rozejrzała się po saloniku. Było jej tu dobrze. Czasem doskwierała jej samotność, zwłaszcza wieczorami, ale w końcu do niej przywykła. Zastanawiała się nawet, czy nie wziąć sobie psa do towarzystwa.
Odwróciła się i podniosła ciężką walizkę. Zawahała się. Spojrzała na dwa nakrycia głowy na wieszaku. Letni kapturek i przybrany piórami kapelusz z szerokim rondem, który wkładała na spacery. Przyszło jej do głowy, że to byłaby bardzo przekonująca poszlaka, gdyby kapelusz unosił się na wodzie w pobliżu mostu, może nawet zaczepił się na wystającej skale czy dryfującym konarze. Chwyciła kapelusz i włożyła go na głowę.
Zerknęła na kotarę, oddzielającą sypialnię. Na myśl o tym, co znajduje się po drugiej stronie, przeszył ją dreszcz.
Ściskając walizkę, pospiesznie zeszła na dół do kuchennych drzwi. Otworzyła je i wyszła na ciemną ulicę. Nie musiała się martwić zamykaniem drzwi na klucz. Zamek wyłamano godzinę temu, gdy napastnik siłą wdarł się do środka.
Szła ostrożnie ulicą.
Jeśli dopisze jej szczęście, dopiero za kilka dni ktoś zacznie się zastanawiać, dlaczego Antykwariat Barclaya pozostaje od jakiegoś czasu zamknięty. Jednak wcześniej czy później ktoś, najpewniej właściciel, poważnie się zaniepokoi. Przez jakiś czas pan Jenkins będzie stukał do drzwi. W końcu się rozzłości. W wielkim pęku kluczy, który nosi ze sobą, odnajdzie właściwy i otworzy antykwariat, domagając się pieniędzy za wynajem.
I wtedy odkryje ciało w pokoju na piętrze. Wkrótce potem policja zacznie poszukiwać kobiety, która zamordowała lorda Gavina, jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych dżentelmenów w towarzystwie.

Rozdział 1
Czternaście miesięcy później
Tajemnicza wdowa znów zniknęła.
Anthony Stalbridge powoli spacerował mrocznym holem, wypatrując smugi światła pod drzwiami. Wszystkie pokoje wydawały się puste, wiedział jednak, że kobieta musi być w pobliżu. Kilka minut temu zauważył, jak znika w nieoświetlonym przejściu dla służby.
Odczekał chwilę, zanim ruszył jej śladem po wąskich schodach. Dotarł do piętra, na którym mieściły się prywatne apartamenty, ale pani Bryce nigdzie nie było.
Z sali balowej dobiegały stłumione dźwięki walca i rozmów rozochoconego szampanem towarzystwa. Parter rezydencji Hastingsów, pełen elegancko odzianych gości, tonął w świetle. Tutaj panowały cisza i półmrok, rozjaśniony jedynie płomykami kinkietów.
Dom był duży, ale mieszkali w nim tylko Elwin Hastings i jego młodziutka, bogata, niedawno poślubiona żona. Służba spała w suterenie. To oznaczało, że większość pokoi na piętrze stoi pusta.
Podczas balów goście często umawiali się na schadzki w pustych sypialniach. Czy pani Bryce przyszła tu, by spotkać się z mężczyzną? Z niewyjaśnionego powodu wolał się nie zastanawiać nad taką ewentualnością. Ta kobieta nie była dla niego nikim bliskim. W ciągu ostatniego tygodnia na różnych imprezach towarzyskich kilka razy zatańczyli ze sobą i ­prowadzili uprzejmą konwersację. Na tym kończyła się ich znajomość. Jednak intuicja ostrzegała go, że bierze udział w niebezpiecznym pojedynku. Nie zamierzał go przegrać.
Od pierwszego spotkania Louisa Bryce robiła wszystko, by go do siebie zniechęcić. Należało się tego spodziewać, biorąc pod uwagę dawny skandal związany z jego osobą. Zaintrygowało go jednak, że zachowywała się tak wobec każdego napotkanego mężczyzny.
Anthony, jako człowiek bywały w świecie, wiedział, że niektóre kobiety nie gustują w mężczyznach. Ale gdy tańczyli ze sobą i trzymał ją w ramionach, czuł, że pociąga ją tak samo jak ona jego. Walc był doskonałym sprawdzianem. Jednak z drugiej strony, przyczyna mogła być prozaiczna. Po prostu jej pożądał.
Nie przypuszczała, że okulary w złotych oprawkach, niemodne suknie i uprzejma, nudna konwersacja go zaintrygują. Wystudiowana sztywna poza była oszustwem. Musiał jednak przyznać, że najwyraźniej reszta towarzystwa dała się na nie nabrać. Jej nazwiska nie łączono z żadnym mężczyzną. Upewnił się co do tego, oczywiście dyskretnie. O ile wiedział, Louisa Bryce nie miała z nikim romansu.
Ta dama stanowiła nie lada zagadkę. A najbardziej zastanawiało jej dyskretne zainteresowanie gospodarzem dzisiejszego balu, Elwinem Hastingsem i grupą dżentelmenów zaangażowanych w jego nowe przedsięwzięcie inwestycyjne.
Na końcu holu otworzyły się drzwi. Schował się w niewielkiej wnęce i czekał na rozwój wypadków.
Z pokoju wyszła Louisa Bryce. W półmroku nie widział wyraźnie jej twarzy, rozpoznał jednak skromną brązową suknię z niemodną tiurniurą, a także zarys dumnie uniesionego podbródka i kształtną linię ramion.
W każdej chwili ktoś mógł się tu pojawić. Mimo to, a może właśnie pod wpływem zagrożenia poczuł, że gorące pożądanie napina mu lędźwie. Przyglądał się, jak w mroku idzie ku niemu, i przypomniał sobie, co czuł, gdy niedawno trzymał ją w ramionach podczas tańca. Jak zwykle ze wszystkich sił starała się sprawiać wrażenie oschłej i nudnej. Wymuszona konwersacja nie zdołała jednak ukryć inteligencji i wyzwania, czającego się w bursztynowych oczach. Nie udało jej się zatrzeć wrażenia, jakie jej kształtna kibić pozostawiła pod jego dłonią. Zastanawiał się, czy Louisa zdaje sobie sprawę, że im bardziej starała się go zniechęcić, tym większą miał ochotę odkryć jej tajemnice.
Nieświadoma jego obecności przeszła pospiesznie holem w kierunku schodów dla służby. Światło kinkietu na chwilę zalśniło w oprawce jej okularów. Zastanawiał się, czy zagrodzić jej drogę i zażądać wyjaśnień, czy może dalej ją śledzić. Nagle ze szczytu schodów rozległ się donośny, szorstki głos:
– Kto się tam kręci?
Mężczyzna nie pytał, tylko żądał odpowiedzi. To nie był grzeczny, pełen szacunku ton służącego.
Quinby. Jeden z dwóch strażników, którzy ostatnio wszędzie towarzyszyli Hastingsowi.
Anthony chwycił Louisę, gdy go mijała.
Odwróciła się ku niemu, w zdumieniu otwierając usta do krzyku. Otworzyła szeroko oczy. Przykrył jej usta dłonią.
– Cicho – szepnął jej do ucha. – Proszę mi zaufać.
Przyciągnął ją bliżej i zamknął usta pocałunkiem.
Opierała się przez kilka sekund. Pogłębił pocałunek, domagając się, by go odwzajemniła. Nagle przestała się bronić. W krótkiej, pełnej namiętności chwili przeszyło go coś porażającego niczym błyskawica. Wiedział, że ona również tego doświadczyła. Wyczuł jej pełną zaskoczenia reakcję. I był pewien, że nie miała ona nic wspólnego ze zbliżającym się strażnikiem.
W holu rozległy się ciężkie kroki Quinby’ego. Anthony zaklął pod nosem. Chciał dalej całować Louisę, zaciągnąć ją do najbliższej sypialni, położyć na łóżku, zdjąć jej okulary i skromną suknię…
– Co tu robicie? – zapytał strażnik.
Stalbridge uniósł głowę. Nie musiał udawać niechęci i irytacji. Louisa cofnęła się o krok i zmarszczyła brwi, jakby ją również rozdrażniło pojawienie się intruza. Zauważył, że oddychała pospiesznie, a jej oczy wydawały się lekko zamglone.
– Moja droga, zdaje się, że mamy towarzystwo – powiedział spokojnie Anthony.
Quinby zbliżył się do nich. Był wysoki i szeroki w ramionach. Miał na sobie ciemny płaszcz. W kieszeni tkwił jakiś ciężki przedmiot. Mężczyzna nosił duży, kosztowny złoty pierścień z onyksem.
Louisa odwróciła się do strażnika. Anthony czuł, że jest wytrącona z równowagi. Ukryła zdenerwowanie i z irytacją głośno otworzyła wachlarz.
– Zdaje się, że nie zostaliśmy sobie przedstawieni – odezwała się lodowatym tonem, który zmroziłby palenisko. Mimo że była niższa, udało się jej spojrzeć na mężczyznę z góry. – Kim pan jest i dlaczego ośmiela się nas niepokoić?
– Bez obrazy, psze pani – odparł Quinby, wpatrując się przenikliwie w Anthony’ego. – Gościom nie wolno wchodzić na piętro. Odprowadzę państwa na dół.
– Nie potrzebujemy eskorty – powiedział spokojnie Stalbridge. – Znamy drogę.
– Oczywiście – dodała Louisa.
Uniosła rąbek sukni i zrobiła krok, by wyminąć strażnika. Mężczyzna chwycił ją za łokieć.
Westchnęła głośno, zszokowana.
– Jak pan śmie? – parsknęła.
– Przepraszam, ale zanim pani odejdzie, muszę spytać, co pani tutaj robiła – powiedział.
Obrzuciła go piorunującym spojrzeniem.
– Proszę natychmiast zabrać rękę albo dopilnuję, by pan Hastings dowiedział się o tym incydencie – odparła.
– I tak się dowie. – Groźba najwyraźniej nie zrobiła na Quinbym wrażenia. – Moja w tym głowa, by mówić mu, gdy dzieją się takie rzeczy.
– Takie rzeczy? – rzuciła Louisa. – Co pan przez to insynuuje?
Anthony spojrzał na strażnika.
– Zabierz rękę z ramienia tej damy – rzucił.
Quinby zmrużył oczy. Stalbridge pomyślał, że tamten nie lubi słuchać rozkazów.
– I to już – dodał cicho.
Strażnik uwolnił Louisę.
– Chcę natychmiast odpowiedzi na moje pytanie – wycedził powoli, nie spuszczając z niego wzroku. – Po co tu przyszliście?
Anthony uświadomił sobie, że pytanie skierowano do niego. Quinby przestał się interesować Louisą.
Z poufałością kochanka ujął Louisę za łokieć.
– Wydaje mi się, że odpowiedź jest oczywista. Ta dama i ja szukaliśmy tu odosobnienia.
Czuł, że dziewczyna nie jest zachwycona sugestią, zawartą w wyjaśnieniu, ale najwyraźniej rozumiała, że nie ma innego wyjścia, jak tylko podtrzymywać jego wersję. Trzeba przyznać, że nie drgnęła jej nawet powieka.
– Najwyraźniej będziemy musieli udać się gdzie indziej – powiedziała.
– Na to wygląda – zgodził się Anthony.
Zacisnął dłoń na jej łokciu. Odwrócili się i ruszyli w stronę głównej klatki schodowej.
Quinby zaprotestował.
– Nie wiem, po co się tu…
– Właśnie – rzucił Stalbridge przez ramię. – Nie ma pan pojęcia, co moja droga przyjaciółka i ja tutaj robiliśmy. I niech tak zostanie.
– Zatrudniono mnie, żebym miał oko na to, co się tu dzieje – oświadczył strażnik, idąc za nimi holem.
– Rozumiem – odparł Anthony. – Ale ta dama i ja nie mieliśmy pojęcia, że piętro jest niedostępne dla gości. Nie widzieliśmy żadnych tablic informacyjnych.
– Pan Hastings i ludzie na jego poziomie nie wywieszają tabliczek w takich eleganckich domach jak ten – wycedził ­Quinby.
– Więc nie może pan mieć do nas pretensji, że zapuściliśmy się aż tutaj, gdy zapragnęliśmy odpocząć nieco od ciżby na dole – oznajmił uprzejmie Stalbridge.
– Chwileczkę – zawołał strażnik.
Anthony go zignorował.
– Zdaje się, że mój powóz zapewni nam odosobnienie, którego szukamy – powiedział do Louisy na tyle głośno, by tamten go usłyszał.
Rzuciła mu niepewne spojrzenie, ale na szczęście się nie odezwała.
Zeszli schodami. Quinby zatrzymał się u ich szczytu. Anthony czuł wzrok strażnika, przewiercający go na wylot.
– Będziemy musieli wyjść – powiedział cicho do Loui­sy. – Gdybyśmy zostali, wzbudziłoby to jego podejrzenia.
– Przyszłam tu z lady Ashton – szepnęła niepewnie. – Nie mogę tak po prostu zniknąć. Będzie się niepokoić.
– Któryś z lokajów przekaże jej liścik, w którym wyjaśni pani, iż wyszła ze mną.
Zesztywniała.
– Nie mogę tego zrobić.
– Dlaczego? Wieczór taki piękny, a my mamy do omówienia wiele spraw. Nieprawdaż?
– Nie wiem, o czym pan mówi. Doceniam pańską pomoc w holu, jednak nie była potrzebna. Dałabym sobie radę z tym człowiekiem. A teraz naprawdę nalegam…
– Obawiam się, że to ja muszę nalegać. Widzi pani, wzbudziła pani moją ciekawość. Nie spocznę, dopóki nie uzyskam odpowiedzi na pewne pytania.
Rzuciła mu podejrzliwe spojrzenie. Uśmiechnął się do niej z determinacją. Zacisnęła usta, ale przestała protestować. Pewnie planowała ucieczkę. Niewątpliwie wybierze moment, gdy wrócą do sali balowej i obecność gości uniemożliwi mu jakąkolwiek gwałtowną reakcję.
– Pani Bryce, musi pani porzucić pomysł, by mnie opuścić. Tak czy inaczej pozwoli pani, bym towarzyszył jej dzisiaj w drodze do domu.
– Nie wsiądę z panem do jego powozu. Nie zmusi mnie pan.
– Nawet mi przez myśl nie przeszło, by użyć przemocy. Zwłaszcza że wystarczą spokojne argumenty.
– A jakież to argumenty?
– Może zacznę od spostrzeżenia, że pani i ja najwyraźniej interesujemy się prywatnymi sprawami naszego gospodarza.
Usłyszał,  jak ze zdumienia gwałtownie nabrała powietrza.
– Nie wiem, o czym pan mówi – odparła.
– Kilka minut temu wyszła pani z sypialni Hastingsa.
– To tylko domysły – rzuciła.
– To fakty. Wiem, że to była sypialnia Hastingsa, bo wczoraj zdobyłem rozkład pomieszczeń w jego domu.
– Dobry Boże! – Zrozumienie i coś, co wydawało się bezbrzeżną ulgą, rozjaśniły jej twarz. – Czy pan jest włamywaczem?
Pomyślał, że przyzwoita, dobrze ułożona dama byłaby przerażona. Louisa Bryce nie wydawała się zdeprymowana faktem, że przebywa w towarzystwie przestępcy. Wyglądała na zaintrygowaną. Może nawet lepiej pasowałoby określenie „zachwycona”? Nie mylił się. Była niezwykłą kobietą.
– Chyba nie spodziewa się pani, że potwierdzę te podejrzenia – odparł. – Zanim się obejrzę, wezwie pani policję i każe mnie aresztować.
Ku jego zdumieniu roześmiała się. Spodobał mu się jej śmiech.
– Och, nie – zapewniła i pomachała wachlarzem. – Nie obchodzi mnie, że zarabia pan na życie, okradając Elwina Hastingsa i jemu podobnych. Muszę przyznać, że to by wiele wyjaśniało.
Ich rozmowa zmierzała w dziwnym kierunku.
– Co pani ma na myśli? – spytał.
– Przyznaję, że nieustannie podsyca pan moją ciekawość, odkąd poznałam pana na balu u Hammondów – rzuciła po chwili.
– Mam się obawiać czy czuć mile połechtany?
Nie odpowiedziała. Uśmiechnęła się tylko z satysfakcją, niczym kot zwinięty przy kominku.
– Od początku byłam przekonana, że w panu jest coś bardzo tajemniczego – powiedziała.
– Skąd pani to przyszło do głowy?
– Poprosił pan, by mi go przedstawiono, i zatańczył ze mną. – Szybko otworzyła i zamknęła wachlarz, jakby dla podkreślenia słuszności swojego zdania.
– A cóż w tym dziwnego?
– Żaden dżentelmen nie pragnął dotąd zawrzeć ze mną znajomości, a cóż dopiero tańczyć. Gdy na przyjęciu u Wellswor­thów znów poprosił mnie pan do tańca, natychmiast doszłam do wniosku, że pan coś knuje.
– Ach tak.
– Oczywiście przyjęłam, że wykorzystuje pan znajomość ze mną, by ukryć zainteresowanie jakąś inną damą. – Zawahała się. – Zapewne zamężną.
– Jak widzę, poświęciła pani dużo czasu mojej osobie.
Pewnie tyle samo, ile ja straciłem na myślenie o niej, dodał w duchu. Spodobała mu się ta zbieżność.
– Wydał się pan zagadką – odparła. – Naturalnie chciałam ją rozwikłać. Ale nawet przez myśl mi nie przeszło, że pan jest złodziejem. Muszę przyznać, że to naprawdę niespodziewany obrót wypadków.
Zanim zdążył odpowiedzieć, znaleźli się w głównym holu. Pojawił się przy nich lokaj w staromodnej srebrno-niebieskiej liberii i upudrowanej peruce.
– Przynieś płaszcz pani Bryce – powiedział Anthony. – Wezwij mój powóz, a potem przekaż lady Ashton, że ta dama wyszła ze mną.
– Oczywiście, proszę pana. – Lokaj oddalił się pospiesznie.
Louisa nie protestowała. Stalbridge odniósł wrażenie, że tak samo jak on nie może się doczekać, by stąd wyjść. Świadomość, że opuszcza bal w towarzystwie włamywacza, niespecjalnie ją zaniepokoiła. Dziwiło go to.
Lokaj przyniósł skromny płaszcz, w tym samym odcieniu brązu co suknia. Anthony okrył nim ramiona Louisy. Ten drobny, szarmancki gest na pewno zostanie zauważony i zapamiętany. Jeśli Hastings zacznie wypytywać służbę, lokaj uczciwie odpowie, że pani Bryce i pan Stalbridge wydawali się być w bardzo zażyłych stosunkach.
U stóp schodów pojawił się powóz. Anthony pomógł wsiąść Louisie i czym prędzej podążył za nią, żeby nie zmieniła zdania.
Usiadł naprzeciw niej i zatrzasnął drzwi. W ciemnym, przytulnym wnętrzu powozu czuł wyraźnie jej delikatny zapach. Zapach kobiety i kwiatowej wody toaletowej. Podnieciło go to. Z trudem się zmusił, by się skupić na innych sprawach.
– A zatem, pani Bryce – rzucił. – Na czym stanęliśmy?
– Zdaje się, że miał pan mi opowiedzieć o swojej niezwykłej profesji. – Sięgnęła do mufki i wyjęła notes i ołówek. – Czy mógłby pan podkręcić lampy? Chcę robić notatki.

Inne książki autora

Wynajęta narzeczona

Wynajęta narzeczona QUICK AMANDA

Kryształowe Ogrody

Kryształowe Ogrody QUICK AMANDA

Kolory zmierzchu

Kolory zmierzchu QUICK AMANDA

Ogród kłamstw

Ogród kłamstw QUICK AMANDA

Czerwień naszyjnika

Czerwień naszyjnika QUICK AMANDA

Tajemnicza kobieta

Tajemnicza kobieta QUICK AMANDA

Rendez-vous

Rendez-vous QUICK AMANDA