Pirania

Pirania

Tytuł oryginału: Oregon Files #10: Piranha
Tłumaczenie: Maciej Pintara, Jacek Złotnicki
Ilość stron: 384
Rodzaj: miękka, wyd.3
Format: 135x205
Data wydania: 2020-09-29
EAN: 9788324171385
Kryminał, thriller, sensacja
Bestseller

Bestseller największego na świecie mistrza powieści przygodowych

Cykl Oregon
W roku 1902 wybuch wulkanu zmiótł z powierzchni ziemi miasto na Martynice. Zginęły tysiące ludzi. Wśród nich niemiecki uczony, który dokonał przełomowego odkrycia. Ale jego dziennik ocalał…
Ponad sto lat później Juan Cabrillo i załoga supernowoczesnego okrętu szpiegowskiego „Oregon” musi zmierzyć się z dziedzictwem naukowca, bo ktoś odnalazł wyniki jego badań i zamierza je wykorzystać do obłędnego celu.
Od Wenezueli, przez Haiti i Berlin, po Waszyngton –Cabrillo i jego ludzie rozpoczynają pojedynek, który mogą przypłacić życiem. Bo po raz pierwszy walczą z przeciwnikiem, który potrafi przewidzieć ich każdy ruch…

CLIVE CUSSLER to jedyny autor, który od 45 lat nie schodzi ze szczytów list bestsellerów. W każdym tygodniu jego książki zajmują najwyższe miejsca w Top 10 „New York Timesa”. Są tłumaczone na 60 języków i publikowane w 105 krajach. Na każdą jego powieść czekają niecierpliwie wierni czytelnicy w każdym wieku.

Prolog

Martynika 8 maja 1902

Parowiec SS „Roraima” płynął ku apokalipsie.

Z mostka kanadyjskiego statku towarowo-pasażerskiego pierwszy oficer Ellery Scott patrzył przez padający szary śnieg brudniejszy niż zimą w Londynie. Choć było wpół do siódmej rano, wschodzące słońce ledwo przenikało przez popiół nad portem w Saint-Pierre. Zarys Małego Paryża Indii Zachodnich, jak nazywano centrum handlowe Martyniki, bardziej przypominał niewyraźne akwarele impresjonistów modne ostatnio w stolicy Francji niż dobrze prosperujące trzydziestotysięczne miasto.

Scott przygładził bezwiednie siwe wąsy i odwrócił się w stronę wulkanu Montagne Pelée górującego nad portem. Zwykle był jowialny, za to właśnie lubili go oficerowie, załoga i pasażerowie, ale dziś minę miał zatroskaną. Pływał od dwudziestu lat na wszystkich rodzajach statków towarowych przy morderczych wichrach i monstrualnych falach. Ale ten twardy wilk morski jeszcze nie widział czegoś tak groźnego i złowieszczego, jak góra zaledwie trzy mile morskie na północ.

Grzmoty wydobywały się spod jej głębin z regularnymi przerwami, jakby w środku leżała jakaś wielka rycząca bestia. Ciemność otulała szczyt, a siarczany odór wypełniał powietrze. Scott wyobrażał sobie, że sam diabeł mieszka w takim miejscu.

– Co pan sądzi o tej pogodzie, sir? – zapytał swobodnie w nadziei, że nie zdradzi to jego niepokoju.

Wąsaty kapitan George Muggah z twarzą pomarszczoną przez lata słońca i soli zerknął zmrużonymi oczami znad dziennika okrętowego na nieziemską scenerię.

– Niech pan trzyma kurs, panie Scott – odrzekł pewnym głosem. – Rzucimy kotwicę, chyba że kapitan portu zdecyduje inaczej.

– Ten popiół może zapaskudzić nam urządzenia i opóźnić naszą żeglugę dziś wieczorem.

– Więc zostawię panu dopilnowanie, żeby załoga oczyściła pokłady i maszynerię. Osiemnaście innych statków stoi na kotwicy. Gdyby nie było bezpiecznie, dawno by odpłynęły.

Gruba warstwa popiołu na wodzie sprawiała, że statki po obu stronach wyglądały jak zacumowane na suchym lądzie.

Scott nie ustępował.

– A co z eksplozją, którą słyszeliśmy dwie noce temu? – spytał, ryzykując, że zabrzmi to impertynencko.

Stali na kotwicy u wybrzeża Dominiki pięćdziesiąt mil morskich na północ, gdy wybuch o czwartej rano zakołysał statkiem tak mocno, że filiżanki i talerze roztrzaskały się o pokład.

Muggah wrócił do pisania w dzienniku.

– Zgadzam się z telegrafistą w Portsmouth, że to zmniejszyło ciśnienie w środku wulkanu. Może dalej dymić, ale na pewno nic z tego nie wyniknie.

Scott nie był taki pewny, ale trzymał język za zębami.

Kiedy znaleźli swoje miejsce postoju i rzucili kotwicę, kapitan portu i lekarz weszli na pokład. Musieli sprawdzić statek i upewnić się, że załoga i pasażerowie nie są chorzy zakaźnie i nie zarażą mieszkańców wyspy. Obaj bagatelizowali aktywność wulkanu i potwierdzali przypuszczenia Muggaha, że pomruki Pelée nie są groźne. To tylko ostatnie tchnienie góry.

Było Święto Wniebowstąpienia i wszyscy robotnicy portowi poszli na poranną mszę, więc Scott i Muggah zeszli do mesy oficerskiej na śniadanie. Rozmawiali o planie dnia – rozładunku tarcicy i potasu z Nowego Brunszwiku, załadunku rumu i cukru dla Bostonu – ale ani słowem nie wspomnieli o wulkanie, choć jego dudnienie nie pozwalało go ignorować.

Po śniadaniu Scott wyszedł na pokład, żeby przyjąć lokalnego agenta nadzorującego dokerów.

Stumetrowy statek miał prostą konstrukcję – ładownie przed i za śródokręciem z mostkiem zwieńczonym pojedynczym kominem. Maszty w jednakowej odległości od dziobu i rufy służyły do podnoszenia ciężkich ładunków. Każdy centymetr kwadratowy pokrywał grubo popiół z Pelée. Podeszwy Scotta zostawiały ślady na pokładzie.

Pasażerowie tłoczyli się przy relingach, żeby zobaczyć groźne tło Saint-Pierre. Niektórzy zbierali popiół do kopert i puszek po tytoniu na pamiątkę. Dwie kobiety otworzyły parasolki, żeby suknie się im nie ubrudziły.

Znany już Scottowi pasażer, dobroduszny Niemiec Günther Lutzen, ustawiał nawet trójnóg, żeby sfotografować scenerię. Wsiadł na statek dwa dni wcześniej na Gwadelupie i Scott rzadko widywał go bez aparatu fotograficznego.

– Ładny dzień na zdjęcia, panie Lutzen – zagadnął.

– Tak, jestem bardzo zainteresowany – odrzekł Niemiec łamaną angielszczyzną.

– To do pana ekspedycji naukowej?

– Nie, tamto jest zakończone. Ale będę zadowolony dodać to zdjęcie do mojego… – urwał i wyjął słownik niemiecko-angielski z kieszeni. – Ach, jakie jest słowo na Sammlung?

Przerzucił kartki.

– Kolekcja? – podsunął Scott.

Lutzen się uśmiechnął i przytaknął energicznie.

– Tak, oczywiście. Kolekcja. Angielski to mój nowy język. Uczę się ciągle. Moja siostra w Nowym Jorku daje mi książki dla dzieci do czytania.

Scott poklepał go po ramieniu.

– Dobrze panu idzie. Lepiej niż mnie niemiecki.

Lutzen się roześmiał i odłożył słownik, żeby coś zapisać w notesie, z którym nigdy się nie rozstawał. Scott poszedł dalej, kłaniając się innym mijanym pasażerom.

Kiedy dotarł do dziobówki, zobaczył, że monsieur Plessoneau, lokalny agent, wchodzi po trapie, który opuszczono do jego łodzi. Chudy mężczyzna w białym garniturze i słomkowym kapeluszu uścisnął dłoń Scottowi.

– Miło pana znów widzieć, monsieur – powiedział Scott. – Widzę, że wasza gniewna góra nie szkodzi interesom.

Wskazał głową inne statki w półkolistym porcie.

Francuz dmuchnął przez zaciśnięte wargi.

– Oui, ale mamy nadzieję, że najgorsze za nami.

Scott zmarszczył brwi.

– Co się stało?

Agent zachichotał.

– Słyszymy Pelée od ponad miesiąca. Mrówki i skolopendry w cukrowni w Usine Guérin pierwsze zaczęły nam sprawiać kłopoty.

– Co takiego?

Plessoneau się skrzywił.

– Nie będę za nimi tęsknił po powrocie do Francji. Nazywamy te mrówki fourmis-fous, szalonymi mrówkami. Roi się od nich na wszystkim, gryzą jak opętane. Skolopendry są jeszcze gorsze. Mają trzydzieści centymetrów długości i są czarne. Kilka ukąszeń zabija człowieka. Wszyscy pracownicy cukrowni ratowali konie. Potem pojawiły się węże.

Scott wytrzeszczył oczy. Owady to jedno, ale przerażała go myśl o spotkaniu węża.

Plessoneau skinął głową.

– Setki fer-de-lances, grzechotników, przypełzło nagle cztery dni temu z lasu na północy Saint-Pierre. Pięćdziesiąt osób zmarło, setki zwierząt padło. Dzień później osuwisko błotne zniszczyło cukrownię. Na szczęście w nocy, ale i tak straciliśmy wielu ludzi.

Brzmiało to bardziej jak nadejście apokalipsy, które Scott sobie wyobrażał, kiedy wpływali do portu.

– Może powinniśmy odpłynąć i zawinąć tu w drodze powrotnej – powiedział.

Plessoneau wzruszył ramionami.

– Chciałem to zasugerować, bo jest święto. Wielu z naszych ludzi nie będzie pracować. Moglibyście popłynąć do Fort-de-France i wrócić jutro. Ale musielibyście mieć pozwolenie kapitana portu, a on może się nie zgodzić.

– Dlaczego?

– Bo gubernator kazał wojsku nie wypuszczać ludzi z miasta. Wybory są za trzy dni i obawia się, że się nie odbędą, jeśli wszyscy znikną. Niektórzy się już stąd wydostali, ale wieśniacy ściągają do Saint-Pierre z gospodarstw na zboczach góry, więc jest taki tłok, jaki zawsze tu widziałem.

– A jeśli i tak odpłyniemy?

– Tylko jeden statek zrobił to do tej pory. Włoski bark „Orsolina”. Zabrał wczoraj tylko połowę swojego ładunku cukru. Kapitan portu odmówił pozwolenia na odpłynięcie, dopóki nie skończą załadunku. Zagroził kapitanowi statku, Marinowi Leboffe’owi, aresztem. Być może Leboffe, który jest z Neapolu, powiedział kapitanowi portu: „Nic nie wiem o Montagne Pelée, ale gdyby Wezuwiusz był taki aktywny, jak wasz wulkan dziś rano, to uciekłbym z Nea polu”.

– Mógł mieć rację.

– To statek pańskiego kapitana, ale następny odpływający bez pozwolenia może wywołać panikę wśród innych. Francuski krążownik „Suchet” właśnie przypłynął do Fort-de-France. Mogą go wezwać, żeby was zatrzymał.

– Zobaczmy, co myśli kapitan Muggah – odrzekł Scott i poprowadził Plessoneau na mostek.

Kapitan wysłuchał opowieści agenta, ale pozostał niewzruszony. Pomachał lokalną gazetą „Les Colonies”, którą zostawił mu lekarz.

– We wstępniaku piszą, że góra jest bezpieczna. To mi wystarczy. Przygotować statek do rozładunku.

Nie było dyskusji z kapitanem. Jego decyzja była ostateczna.

– Tak jest – odpowiedział Scott i odprowadził Plessoneau z powrotem do jego motorówki.

Pożegnał go i wrócił na pokład rufowy. Trzeci oficer patrzył na miasto jak urzeczony.

– Co pan tam widzi, panie Havers? – zapytał Scott.

– Spokojna sceneria, prawda, panie Scott? Szara, ale skąpana w jasnym blasku słońca.

Scott przyznał niechętnie, że sceneria jest hipnotyzująca. Ale nie wybrałby słowa „spokojna”. Jemu wciąż wydawała się złowieszcza.

– Mamy robotę. Kapitan chce, żeby ten pokład lśnił, zanim odpłyniemy.

– Tak jest. Ale mogę zrobić tylko jedno zdjęcie, zanim zaczniemy? Mam aparat na swojej koi.

Scott wyjął zegarek kieszonkowy. Siódma czterdzieści dziewięć. Dokerzy na mszy, kilka minut nie zaszkodzi.

Uśmiechnął się i skinął głową.

– Ale na jednej nodze.

– Dziękuję – odparł uradowany Havers i pobiegł do kwater załogi.

Scott zrobił zaledwie dwa kroki w kierunku mostka, kiedy wydało mu się, że słońce zgasło. Spojrzał ze strachem w stronę Pelée. Widok unieruchomił go tak, jakby miał nogi uwięzione w betonie.

Wielki kłąb czarnego dymu i popiołu wystrzelił w niebo jak z działa okrętowego. Zbocze góry się rozpadło i kolejna masa popiołu ruszyła w dół Pelée w rozżarzonej lawinie gorącego gazu. Zabójczy wypływ zmierzał prosto do ­Saint-Pierre. Przy swojej prędkości mógł dotrzeć do miasta w niewiele ponad minutę.

Ale Scott wciąż stał jak wryty. Hipnotyzował go przerażający widok. Panowała cisza, dopóki ogłuszająca fala uderzeniowa nie odrzuciła go do tyłu. Pozostałby przyciśnięty do grodzi, skąd zabrałaby go zabójcza chmura, gdyby nie ten straszliwy dźwięk. Otrząsnął się. Jego pierwszym odruchem było ratowanie statku, popędził więc ku dziobowi.

W śródokręciu spotkał Muggaha, który biegł w przeciwną stronę. Kapitan najwyraźniej myślał o tym samym co on.

– Podnieść kotwicę, panie Scott! – krzyknął Muggah, kiedy mijał pierwszego oficera w drodze na mostek.

– Tak jest! – odkrzyknął Scott.

Trzeci oficer, który pobiegł wcześniej po aparat fotograficzny, dołączył do kapitana na mostku i kazał dać kotły na pełną parę.

Scott dotarł do łańcucha kotwicy i uruchomił mały silnik parowy, żeby ją podnieść. Pasażerowie wokół niego wrzeszczeli z przerażenia i biegali we wszystkich kierunkach. Nie wiedzieli, jak się ratować przed nadciągającym deszczem ognia. Większość załogi również biegała w popłochu. Nikt nie reagował na jego krzyki o pomoc.

Naliczył piętnaście sążni wciągniętego łańcucha, gdy zabójcza chmura popiołu przetoczyła się nad północnym krańcem Saint-Pierre. Wywołała pożary i rozwaliła kamienne budowle, jakby były z zapałek.

Przemieściła się nad port, gdzie napotkała kablowiec „Grappler”. Nie zdążył się zapalić, zanim przewróciła go ściana wody. Tsunami sunęło ku nim i roztrzaskiwało statki jeden po drugim.

Scottowi zostało piętnaście sążni łańcucha do wyciągnięcia. Wiedział, że nie ma już nadziei na wyprowadzenie „Roraimy” z portu. Poszukał kryjówki. Zanim dosięgnął go ogień, zdążył w ostatniej chwili zerwać duży brezent z osłony wentylatora. Złożył płachtę szybko, żeby miała kilka warstw, i wciągnął ją przez głowę. Rzucił się na pokład i skulił pod brezentem, mając tylko mały otwór do obserwacji. Zobaczył, jak kapitan Muggah wydaje rozkazy na mostku i próbuje uporczywie uratować swój statek.

Scott poczuł potworne gorąco przed uderzeniem fali. Miał wrażenie, że chłodniej byłoby mu w jednym z kotłów statku. Złożony brezent odbił największy żar; Scott był pewien, że bez tego by nie przeżył. Przekonał się o tym, gdy patrzył ze zgrozą, jak wąsy, włosy i ubranie kapitana płoną. Muggah wył w straszliwych męczarniach. Scott na szczęście nie widział niczego więcej. Kapitan zniknął mu z oczu.

Błoto i gorące kamienie zasypały brezent, jedne mniejsze od śrutu, inne wielkości gołębich jaj. Żadne nie spadły z taką energią, żeby zranić Scotta, więc po prostu przeczekał ten grad. Słyszał ich syk, gdy wpadały do wody obok statku.

Chwilę później fala uderzeniowa dotarła do „Roraimy” i omal nie wyrwała mu brezentu z rąk. Ścięła oba maszty pół metra nad pokładem, równo jak piłą, i złamała komin na pół. Ogromna fala przechyliła statek na lewą burtę, a potem gwałtownie na prawą tak mocno, że reling się zanurzył.

W obawie, że wpadnie do wody, Scott krzyknął i usiłował złapać się czegoś. Wciąż pod brezentem, zsunął się w dół pokrytego popiołem pokładu i uderzył stopami w luk ładunkowy. Przez moment myślał, że statek się przewróci jak „Grappler”, ale parowiec się podniósł, choć nadal miał duży przechył.

Scott otworzył oczy i wyjrzał przez otwór w brezencie. Zorientował się, że jest naprzeciwko dziobówki. Już miał spróbować dotrzeć do niej, gdy drzwi się otworzyły. Dwóch marynarzy, Taylor i Quashey, wciągnęło go do środka.

Zatrzasnęli drzwi i zasłonili bulaje materacami, kuframi, wszystkim, co udało się znaleźć. Kiedy uszczelnili pomieszczenie, skulili się pod brezentem i kocami w oczekiwaniu na koniec – burzy ognia lub ich życia.

Po jakichś dziesięciu minutach, które wydawały się godziną, Scott poczuł, że żar słabnie. W nadziei, że najgorsze minęło, wstał i otworzył drzwi.

Rzut oka wystarczył, by sobie uświadomił, że najgorsze dopiero się zaczyna.

Na pokładzie leżały zwęglone ciała mężczyzn, kobiet i dzieci. Były przerażająco spalone lub pokryte taką ilością popiołu, że wydawały się zastygłe w betonie. Nie potrafił odróżnić pasażerów od załogi.

Stąpał ostrożnie wokół nich w poszukiwaniu oznak życia i natknął się wreszcie na kogoś jęczącego z bólu, leżącego na brzuchu w spalonym z tyłu ubraniu. Scott uklęknął, odwrócił go delikatnie i cofnął się gwałtownie. To był straszliwy widok.

Całkowicie bezwłosy człowiek miał poczerniałą skórę, a zniekształcony nos i uszy stopione z resztą twarzy. Scott poznał, że to mężczyzna, a nie kobieta, tylko po resztkach marynarki i nietkniętym krawacie pod splecionymi ramionami. Dolna połowa ciała była całkowicie spalona. Scott się domyślił, że mężczyzna leżał na brzuchu, kiedy ogarnęły go płomienie.

– Niech pan mi pomoże, panie Scott – wykrztusił mężczyzna przez popękane wargi.

Scott przyjrzał mu się, zdezorientowany.

– Czy ja pana znam?

– Nie zna mnie pan, panie Scott? – wychrypiał tamten z ogromnym wysiłkiem. – Jestem Lutzen.

Scott wytrzeszczył oczy, zdumiony. Nigdy by nie rozpoznał Niemca.

Lutzen się trząsł, gdy wyciągnął ręce do Scotta. Pierwszy oficer sądził, że nieszczęśnik błaga o ratunek. Mylił się jednak. Niemiec trzymał w nich swój cenny notes i chciał mu go wręczyć. Scott uświadomił sobie, że Lutzen musiał się rzucić całym ciałem na notes, żeby go ochronić przed płomieniami.

– Umieram. Niech pan to odda mojej siostrze.

Scott nie chciał oglądać następnej śmierci, więc rozejrzał się gorączkowo w poszukiwaniu czyjejś pomocy. Statek towarowy, który rozpoznał jako „Roddam”, skręcał w lewo ku pełnemu morzu z całą rufą w ogniu.

– Proszę, panie Scott. – Lutzen ściągnął wzrok Scotta z powrotem na siebie. – Ingrid Lutzen, Nowy Jork.

Widząc, że nic więcej nie może zrobić, Scott skinął głową. Wziął ostrożnie notes i wetknął za pas.

– Oczywiście, panie Lutzen. Zajmę się tym.

Lutzen nie mógł się uśmiechnąć, ale skinął głową.

– Niech pan jej powie, że byłem tam – wyrzęził żałoś­nie. – Dokonałem przełomu. To wszystko zmieni. Lśniły jak szmaragdy, wielkie jak pnie drzew.

Zakaszlał gwałtownie i zatrząsł się z wysiłku. Scott chciał wstać, żeby przynieść mu wodę, ale Lutzen chwycił go za rękaw i przyciągnął do siebie tak blisko, że ucho Scotta zawisło nad jego ustami. Wyszeptał dwa słowa, potem puścił Scotta i ręka mu opadła. Znieruchomiał i uwolnił się szczęśliwie od cierpienia.

Scott klęczał przy nim przez chwilę, zdezorientowany tym, co usłyszał. Potem czyjeś jęki zwróciły jego uwagę i podniósł się z kolan. Kapitan był śmiertelnie ranny lub nie żył, więc on teraz dowodził statkiem.

Zebrał tylu ocalałych, ilu mógł znaleźć – zaledwie trzydziestu z sześćdziesięciu ośmiu na pokładzie. Wyglądało na to, że połowa z nich nie przeżyje nocy. Tylko on i trzej inni członkowie załogi nie byli ciężko ranni. Zabrali się do budowy tratwy ze szczątków szalupy, ale ich wysiłek okazał się niepotrzebny. Francuski krążownik „Suchet” przypłynął po południu i wziął ich na pokład. „Roraimę” zostawiono, żeby zatonęła. Oficer, który poczęstował Scotta kawą, powiedział mu, że się obawiali, że nikt w Saint-Pierre nie przeżył kataklizmu.

Nie mając nic więcej do roboty, kiedy on i jego kilku podwładnych byli już bezpieczni, Scott wyjął dziennik Lutzena zza pasa i przerzucił kartki. Jak przypuszczał, nie mógł zrozumieć ani słowa. Nie dość, że każda strona była zapisana po niemiecku, to jeszcze większość tekstu stanowiły równania i naukowa abrakadabra. Miał nadzieję, że siostra Lutzena będzie wiedziała, o co chodzi. Przysiągł sobie, że dotrzyma obietnicy i zwróci jej to.

Zastanawiał się, co jej powie, kiedy się z nią spotka w Nowym Jorku. Czy ma jej oszczędzić przerażającej relacji o cierpieniu brata? Uznał, że kobieta zasługuje na poznanie całej prawdy, łącznie z ostatnimi słowami Lutzena.

Chciał być pewien, że ich nie zapomni podczas podróży na północ. Wycyganił więc ołówek od jednego z marynarzy „Sucheta” i znalazł pierwszą czystą stronę. Zanotował zagadkowe zdania Lutzena, bo wciąż słyszał w głowie jego ochrypły głos.

„Niech pan jej powie, że byłem tam. Dokonałem przełomu. To wszystko zmieni. Lśniły jak szmaragdy, wielkie jak pnie drzew”.

Scott przerwał pisanie. Wciąż nie był pewien, czy dobrze usłyszał dwa ostatnie słowa Lutzena. Wzruszył ramionami i zapisał dokładnie dziwną wiadomość Lutzena.

„Znalazłem Oz”.

 

 

 

 

Rozdział 1

Zatoka Chesapeake, dziewięć miesięcy temu

Prototypowy dron bojowy X-47B skręcił. Był zaledwie minuty od celu sto trzydzieści kilometrów na północny zachód od Chesapeake Bay Bridge-Tunnel. Frederick Weddell ustawił algorytm przeskoku częstotliwości transmisji zakłócającej. Miał za zadanie zablokować sygnał sterujący operatora drona w bazie marynarki wojennej w kalifornijskim hrabstwie Ventura. Potem musiał zakodować ponownie nawigację pokładową bezzałogowca, żeby maszyna z czterystoma pięćdziesięcioma kilogramami paliwa uderzyła w zdezelowaną barkę.

Nawet bez dwóch inteligentnych bomb, które potrafił przenosić, dron mógł dokonać zabójczego ataku terrorystycznego na Stany Zjednoczone.

Weddell delektował się wyzwaniem.

– Damy radę – powiedział w przestrzeń, choć towarzyszyło mu dwóch mężczyzn.

Siedzieli w małym pomieszczeniu pełnym urządzeń elektronicznych i wyświetlaczy. Na dwudziestoczterometrowej łodzi łączności zakotwiczonej blisko ujścia Potomacu był jeszcze tylko kapitan na mostku. Weddell poprawił okulary w drucianej oprawce i spojrzał na największy monitor, który pokazywał obraz z kamery na pokładzie. Dron wykonywał pierwszy skręt po starcie. Wyglądał jak biały klin na pomarańczowym tle zmierzchu.

Żeby wykonać zadanie, zakłócenie sygnału sterującego nie wystarczyło. Gdyby dron stracił kontakt z operatorem, przeszedłby w tryb autonomiczny i wrócił do bazy lotnictwa marynarki wojennej Patuxent River w Marylandzie, gdzie testowano większość jej broni powietrznej. Należało ustanowić nową autoryzację sterowania, żeby można było wprowadzić współrzędne alternatywnego celu. W tym przypadku bezzałogowiec dostałby instrukcję uderzenia w barkę z szybkością ośmiuset kilometrów na go dzinę.

Ten atak był najgorszym scenariuszem dla Pentagonu. Ani konstruktorzy drona, ani Kolegium Szefów Połączonych Sztabów nie zakładali, że można się włamać do systemów pokładowych. Ale odkąd ściśle tajny dron zwiadowczy RQ-170 Sentinel wylądował awaryjnie w Iranie, najwyższe szarże żądały od lotnictwa i marynarki dowodów, że ich protokoły komunikacyjne są nie do złamania. Poza stratą drona, który kosztował setki milionów dolarów, wypadek umożliwił Iranowi darmowy wgląd w najbardziej zaawansowaną technologię amerykańską. Jeśli Irańczycy zdołali sprowadzić go na ziemię, to mogli pozbawić operatora kontroli nad dronem. Wojskowi finansowali program zapobiegający temu.

Dlatego symulowano porwanie.

Zaproszono najlepszych w branży i stworzono zespół udający nieprzyjacielską jednostkę infiltracyjną. Weddell, z wykształcenia inżynier elektryk, skorzystał z okazji i stał się czołowym specjalistą sił powietrznych od telekomunikacji. Był ekspertem w dziedzinie transmisji sygnału, szyfrowania i zakłócania, więc wybrano go na szefa operacji przechwycenia. Jego zespół składał się jeszcze z dwóch wybitnych naukowców.

Lawrence Kensit, myszowaty, zgarbiony facet z bliznami po trądziku, był informatykiem i fizykiem. Zrobił doktorat na Caltechu w wieku dwudziestu lat. Choć każdego, kto w jego mniemaniu nie dorównywał mu intelektem, nazywał „beznadziejnie głupim” – łącznie z oficerami, którzy liczyli na niego – stał się najbardziej błyskotliwym twórcą oprogramowania do wojskowych dronów. Siedział po prawej Weddella i pisał na klawiaturze przed trzema ekranami z da-nymi.

Drugi mężczyzna nazywał się Douglas Pearson, projektował elektronikę i odpowiadał za technologię w najbardziej zaawansowanych dronach wojskowych. Był wielki, miał tubalny głos i ogromny brzuch. Nieczęsto mówił „nie” i nie lubił słyszeć tego słowa. Rządził swoim lennem żelazną ręką i kłócił się głośno z każdym, kto nie zgadzał się z jego zdaniem. Siedział po lewej Weddella z nogami na blacie. Trzymał tablet w dłoni i kubek kawy w drugiej ręce.

Gdyby tym trzem nie udało się złamać systemu dowodzenia dronem, nikt na świecie by nie zdołał. Po potwierdzeniu, że bezzałogowiec istotnie jest na kursie przechwycenia do zdezelowanej barki, Weddell planował zmienić trasę maszyny i zamachać jej skrzydłami nad Patuxent. To miały być końcowe fanfary przed zwróceniem drona operatorowi w Venturze.

Pearson siorbnął głośno kawę, odstawił ją i postukał tabletem w blat.

– Co się dzieje, Larry? Nic nie mam na łączu.

– Doktorze Weddell – odezwał się Kensit bez odwracania wzroku od swojego ekranu – proszę przypomnieć doktorowi Pearsonowi, że nie reaguję na to przezwisko. Wolę „doktorze Kensit”, ale zgodzę się na „Lawrence”, mimo że ten przywilej jest zwykle zarezerwowany dla ludzi, którzy mogą być uważani za równych mi.

Urwał i dodał:

– Jeśli to nie jest jasne, nie uważam go za równego mi.

– Równego w jakim sensie, doktorze Kensit? – zapytał Pearson z drwiącym śmiechem. – Na pewno nie jesteśmy równi wzrostem.

– Ani wagą.

Pearson parsknął.

– Może będę cię po prostu nazywał „konus”? Albo „gnojek”?

– Jestem niższy od ciebie, ale mój wzrost jest bliski przeciętnemu – odparł Kensit bez modulacji głosu. – Podobnie jak twój iloraz inteligencji.

– Wystarczy – wtrącił się Weddell. – Zostawmy to teraz.

Miał dosyć ich ciągłych sprzeczek. Przez ostatnie trzy miesiące grał rolę rozjemcy.

– Zaraz zwyciężymy – kontynuował – więc postarajcie się być cywilizowani, dopóki nie skończymy. Bezpośrednią linię celowania będziemy mieć jeszcze tylko przez dwie minuty. Jaki jest twój status, Lawrence?

Kensit nacisnął ostatni klawisz zdecydowanym ruchem.

– Jeśli obliczenia sprzętu doktora Pearsona są właściwe, to jak tylko zdołasz odebrać Venturze sygnał sterujący, będę mógł zrekonfigurować pokładowe protokoły nawigacyj ne.

Weddell skinął głową i zaczął realizować swój plan zablokowania transmisji. Spoofing nawigacji GPS nie udałby się, bo wszystkie amerykańskie drony miały nawigację inercyjną, żeby zapobiec takim atakom. Musiał być dużo bardziej kreatywny. Używając anteny własnej konstrukcji zamontowanej na pokładzie łodzi, wysłałby silny impuls do odbiornika X-47B i unieruchomił chwilowo jego systemy pokładowe. Subtelna część operacji polegała na tym, żeby robić to na tyle długo, że odbiornik znów natychmiast przejdzie w tryb poszukiwawczy, ale nie aż tak długo, że rozpozna próbę naruszenia jego protokołów i przełączy go na autonomiczne działanie.

– Przygotuj się. Lawrence – polecił Weddell. – Pamiętaj, że będziesz miał tylko dwadzieścia sekund na uzyskanie sygnału.

– Wiem.

Oczywiście, że wie.

Weddell odwrócił się do Pearsona. On miał unieruchomić automatyczny system samozniszczenia drona, który by zadziałał, gdyby sensory bezzałogowca wykryły, że steruje nim nieautoryzowany sygnał.

– Jesteś gotowy, Doug?

Pearson zatarł ręce.

– Do roboty.

– Okej. Kiedy powiem. Trzy, dwa, jeden, teraz.

Weddell nacisnął „Enter” i impuls uderzył w drona. Ekran potwierdził celność trafienia.

– Dawaj, Lawrence!

Kensit zaczął pisać gorączkowo. Sekundy mijały. Weddell mógł już tylko obserwować. Patrzył na monitor nad sobą. Dron nie zmieniał kierunku.

– Status, Lawrence.

Zegar odliczający w jego laptopie pokazał, że zostało dziesięć sekund.

– Wyizolowuję funkcje sterujące – odrzekł Kensit, czego Weddell się spodziewał.

Zegar tykał. Oczekiwanie było nieznośne. Po raz pierwszy w ciągu całego procesu Weddell czuł się kompletnie bezsilny.

– Pięć sekund, Lawrence!

Znów pisanie.

– Dasz radę, Kensit – powiedział Pearson.

Kensit przebiegł palcami po klawiaturze i cofnął je jak pianista na koncercie po odegraniu menueta.

– Wiem – odparł. – Mamy już sterowanie.

Spojrzał znacząco na Pearsona.

– Postaraj się, żeby moja błyskotliwość nie poszła na marne.

Choć ten dron w rzeczywistości by nie eksplodował, gdyby Pearson nie zdołał unieruchomić jego autodestrukcji, przełącznik w środku X-47B zadziałałby w razie kontynuowania sekwencji samozniszczenia. Inspektorzy badający potem bezzałogowca wiedzieliby, że operacja porwania się nie powiodła. Nie byłoby częściowego uznania.

Pearson użył swojego tabletu tak sprawnie, jak Kensit klawiatury. Weddell skoncentrował się na wprowadzeniu współrzędnych nowego celu do systemu nawigacyjnego. Skończył dokładnie w momencie, kiedy Pearson zawołał triumfalnie:

– Zobacz, Wuju Samie! Mamy twojego drona!

On i Weddell zaklaskali i przybili piątkę. Kensit tylko uniósł brew i wzruszył ramionami, jakby nie powinien świętować tego, czego się spodziewał.

Radość szybko się skończyła, gdy Weddell zauważył na monitorze, że X-47B skręca. Powinien się oddalać od nich w kierunku barki. Zamiast tego leciał prosto na nich.

I zniżał się.

– Co się, do cholery, dzieje, Lawrence?

Kensit pokręcił głową ze zdumieniem.

– To niemożliwe.

Pearson opuścił nogi i popatrzył na niego.

– Co zrobiłeś, Larry?

– Nic, żeby to spowodować.

– Co? – zapytał Weddell.

– Dron naprowadził się na sygnał, który nadajemy.

– Co?

Weddell spróbował przerwać transmisję, ale komputer nie reagował.

– Jak to możliwe?

– Nie… nie jestem pewien.

Weddell spojrzał na monitor w górze. X-47B rósł na ekranie z każdą chwilą. Mieli niecałą minutę do momentu, kiedy dron z ładunkiem paliwa dokończy atak kamikaze i rozerwie łódź na kawałki.

– Możesz go przeprogramować?

Kensit tylko gapił się na ekran, zmieszany i niemy.

Weddell chwycił go za ramiona i potrząsnął.

– Pytałem, czy możesz go przeprogramować?

Prawdopodobnie pierwszy raz w życiu Kensit wymówił słowa: „Nie wiem”.

– Musisz spróbować, bo wszyscy zginiemy.

Obrócił się w stronę Pearsona.

– Sprawdź, czy dasz radę uruchomić jego autodestrukcję.

Pearson przytaknął energicznie i zgarbił się nad tabletem. Weddell podbiegł do drzwi z przodu pomieszczenia.

– Dokąd się wybierasz? – spytał Kensit.

– Jeśli nie uda wam się odzyskać kontroli, to przynajmniej odłączę antenę, żeby przestała nadawać.

Otworzył gwałtownie drzwi i wbiegł na mostek. Kapitan wpatrywał się w nurkującego ku nim drona.

– Ruszamy, już! – krzyknął Weddell.

Kapitan nie potrzebował wyjaśnienia i odpalił silnik.

Weddell wdrapał się na pokład nad mostkiem, gdzie była antena. Gdyby odłączył zasilanie, transmisja by ustała. Nawet gdyby dron celował w ich pozycję, jej zmiana oddaliłaby ich od jego kursu.

Dotarł do anteny i już miał sięgnąć do kabla, gdy łódź ruszyła naprzód. Poleciał do tyłu, potknął się o reling i uderzył głową w przegrodę.

Zobaczył gwiazdy, pokręcił głową, żeby się pozbierać, i popełzł ku antenie.

Czarny kabel połączony z jej czaszą leżał odsłonięty na białym pokładzie.

Zerknął w górę i zobaczył, jak białe skrzydło opada ku nim. Czarny wlot powietrza drona przypominał rozwartą paszczę manty. Wycie silnika odrzutowego zwiastowało śmierć w płomieniach, jeśli nie zdoła przerwać nadawania. Wyglądało na to, że ani Kensit, ani Pearson nic nie zdziałali.

Inne książki autora

Bunt morza Pirania

Bunt morza CUSSLER CLIVE

Złoto cara

Złoto cara CUSSLER CLIVE CUSSLER DIRK

Zemsta cesarza

Zemsta cesarza CUSSLER CLIVE

Nożownik

Nożownik CUSSLER CLIVE

Tajemnica faraona

Tajemnica faraona BROWN GRAHAM CUSSLER CLIVE

Gangster

Gangster CUSSLER CLIVE

Pirat

Pirat CUSSLER CLIVE

Projekt „Nighthawk”

Projekt „Nighthawk” CUSSLER CLIVE

Snajper

Snajper CUSSLER CLIVE

Klątwa Salomona

Klątwa Salomona CUSSLER CLIVE

Tajemnica faraona

Tajemnica faraona BROWN GRAHAM CUSSLER CLIVE

Przemytnik

Przemytnik CUSSLER CLIVE

Oko Niebios

Oko Niebios CUSSLER CLIVE

Sabotaż

Sabotaż CUSSLER CLIVE